Best wel spannend

 In Blog

Gister was ik in het zwembad met Sarah en Martijn. We vinden dat altijd best wel spannend. Er moet veel gebeuren en er zit niet veel tijd tussen het ophalen van Sarah bij de gastouder en het moment dat we naar het zwembad moeten. Nog geen uur. In die tijd eten we, pakken we de tas en zoeken we alle spullen bij elkaar en kleden we ons om. Het is vaak toch wel haasten.

In het zwembad

Eenmaal in het zwembad aangekomen, kleden we ons uit en lopen we naar het zwembad. Sarah is nu 2 jaar en 8 maanden en kan dat allemaal nog niet zelf. Het lopen wel, maar we laten haar niet alleen. Voordat het peuterzwemmen begint, wat maar 15 minuten duurt, kunnen we even vrij zwemmen. We waren gister laat, dus er was nog maar 10 minuten de tijd hiervoor.

Martijn en Sarah gingen van de glijbaan en Sarah kwam onder water terecht. Dat vindt ze niet leuk, maar we doen het toch, omdat ze dan hopelijk leert dat het niet erg is. Ze hoest als ze boven water komt en kijkt verdwaasd om zich heen. Ik kijk blij en zeg enthousiast dat ze het goed gedaan heeft. Ze wil snel naar mama en ik pak haar dan ook.

We zwemmen nog even wat en Sarah houdt zich stevig aan mij vast, ondanks dat ze zwembandjes draagt. We komen bij een bankje terecht waar normaal bubbels zijn. Die staan nu uit. Ze kan er staan en dat vind ze heel fijn. Ze loopt wat rond en heeft al ontdekt dat het op sommige plekken dieper is. Daar gaat ze dus niet naartoe. Het lopen op het bankje vindt ze geweldig. Ze lacht en geniet.

De les begint

Dan is daar het teken. Het peuterzwemmen begint! We gaan naar het ondiepe gedeelte en doen haar zwembandjes uit. Er is een meisje bij het groepje dat al iets ouder is dan Sarah. Ze zegt dat ze het liedje waarbij ze onder water moeten niet wil doen. De zwemlerares weet echter nog een ander liedje waarbij ze ook onder water moeten, dus die doen we dan.

Ik weet zelf het moment niet wanneer we onder water gaan, dus volg de rest. Dan zie ik alle ouders en kindjes onder water gaan. En daar gaan we dan! Sarah was er niet op voorbereid en komt weer hetzelfde boven als na de glijbaan. Ik kijk zo blij mogelijk en zeg weer dat ze het goed gedaan heeft. Ze blijft nu meerdere keren zeggen dat ze niet onder water wil. De volgende spelletjes wil ze dan ook niet aan meedoen.

Ze mag van de kant springen, van een vlot springen en van het vlot glijden. Ze durft het allemaal niet en zegt dat ze het niet wil doen. Uiteindelijk heeft ze 2 keer op het vlot gezeten (ls. Niet gestaan) en bewoog ze zich naar mij toe waar ik haar weer kon opvangen. Ook is ze 2 keer van het vlot gegleden, terwijl ik boven stond en haar op het vlot zette en Martijn haar beneden opving.

Andere manier

De moeder van het andere kindje dat had aangegeven dat ze het onderwater liedje niet wilde doen, hoorde ik roepen: “Niet bang zijn!” Met enige kracht in haar stem. Het meisje heeft ook nog een jonger zusje dat weer een stuk kleiner was dan Sarah. Beide gingen ze een paar keer kopje onder na het springen en glijden. Ze deden het wel allebei!

Toch voelt het voor mij niet goed zoals deze moeder dat deed. Ik wil haar niet afvallen, want iedere moeder heeft haar methode. De mijne is niet beter dan die van haar of andersom. We hebben allebei onze eigen manier. En natuurlijk vind ik het jammer dat Sarah de dingen niet durfde te doen, maar ik herken het bij mezelf, en ja, ik ben haar voorbeeld.

Als ik dingen eng vind, vermijd ik ze ook vaak. Ik ga andere dingen doen, zoals dingen die moeten of juist lekker passief Netflix kijken, Facebooken of iets anders ‘nutteloos’. De angst die ik voel, lijkt ondragelijk, maar eigenlijk is het zo dat ik er niet eens de tijd voor neem om eens te onderzoeken waar ik nu zo bang voor ben. Ik heb geleerd meteen te vermijden. Ik voel iets ongemakkelijks en ik ga iets doen waardoor ik het niet hoef te voelen.

Best wel spannend

Dit blog delen bijvoorbeeld. Het lijkt misschien soms dat ik dit heel makkelijk doe. En ja, het schrijven ervan gaat me vaak best makkelijk af. Het gaat steeds gemakkelijker, omdat ik het een heerlijke manier vind om te schrijven over wat er in mijn leven speelt. Zodra ik in mijn verhaal zit, lijken de woorden vanzelf te komen. Maar de inhoud die ik deel is heel persoonlijk en dus kwetsbaar. Mensen kunnen er van alles van vinden.

Zelf ben ik aan het leren om wel naar mijn angst te gaan en dus te onderzoeken waar ik dan zo bang voor ben. Bij het delen van mijn blog is dat dus kritiek. Ik ben bang dat mensen me gaan adviseren over wat ik dan had moeten doen of dat ze zeggen dat ik het niet goed gedaan heb of dat iemand het anders gedaan zou hebben en ik me dan slecht voel daarover. Ik ben bang dat ik niet goed genoeg ben. En dat is een diepe angst die heel ongemakkelijk voelt.

Wat ik vandaag gedaan heb, voordat ik aan dit blog begon, is mediteren. Dat is voor mij een manier om te zien wat er gebeurt in mijn lijf. Ik zie mijn gedachten, ik zie mijn gevoelens en ik ben echt even stil. Dit is echt een leerproces. Ik ben al jaren bezig met meditatie en het gaat steeds beter. Ook wordt ik sinds 9 maanden ondersteund door holosync, die zorgen voor heerlijke geluiden tijdens mijn meditatie. Die zorgen ervoor dat het mediteren makkelijker wordt, maar er ook meer narigheid naar boven komt. Ik voel veel meer!

Angst doorvoelen

Het is een intens proces, leren voelen. En ik noem het zo, omdat ik echt weer heb moeten leren om naar mijn gevoel te gaan. We voelen allemaal. De angst is er, het verdriet, blijheid en boosheid, maar het echt kunnen doorvoelen is iets dat veel mensen niet meer kunnen. Ik kon het dus ook niet meer. Maar sinds een jaar lukt het me weer en het voelt magisch! Ik heb echt het gevoel dat ik leef.

De angst is niet weg, maar doordat ik nu beter door heb wat er in mijn lijf gebeurt, kan ik er veel fijner naar handelen. Want angst is eigenlijk gewoon een raadgever. Angst zegt je: let eens even op! Er is iets aan de hand. Het zorgt voor alertheid. Sarah vond het waarschijnlijk niet fijn dat ze zo moest hoesten en ook het gevoel niet van het water in haar mond of in haar ogen. En dat lijkt me een hele normale reactie! Het wil nog niet zeggen dat ze bang is, maar wel dat ze ongemak voelt.

Vervolgens kun je daar dan mee omgaan door het te vermijden. Nee hoor schat, je hoeft niet meer onder water. Maar wat bereik je daarmee? Waarschijnlijk wordt ze bang. Je kan haar ook stimuleren het nog eens te proberen en haar dan laten weten hoe goed je het vind dat ze het probeert. Op zo’n manier leert ze het ongemak te voelen en toch door te gaan. Ze zal juist kracht voelen.

Eigen manier

Heel hard roepen dat je kind niet bang moet zijn, komt uit een goed hart, want geen enkele moeder wil dat haar kind bang is, maar de kans dat dit niet gebeurt hierdoor is niet verzekerd. Je onderbewuste kent namelijk het woordje ‘niet’ niet. Het hoort dus: “bang zijn!”

Ieder kind, en ieder mens eigenlijk, heeft haar eigen tempo. Sommige mensen zijn voorzichtiger dan anderen en sommige mensen hebben meer tijd nodig voor dingen. Dit is niet het eerste ding waar Sarah angst of ongemak bij voelt. En dit voelde voor mij ook ongemakkelijk, omdat ik dacht: wat doe ik fout? Het maakte mij dus best wel onzeker. Ik wil geen angstig kind. Maar wat ik inmiddels inzie, is dat mijn kind niet angstig is, maar gewoon enorm gevoelig.

Ze is namelijk niet alleen bang, maar ook heel blij, gefrustreerd en verdrietig. Ze weet ook al heel goed wat deze emoties zijn, want ze kan ze al nadoen en benoemen. Dat komt ook omdat ik ze heel veel benoem bij haar als ik ze zie. Daardoor kan zij zichzelf ook al heel goed uitdrukken. En dat vind ik fantastisch!

Vertrouwen

Verder heb ik er alle vertrouwen in dat die angsten van haar wel loslopen. We geven haar de tijd om te wennen aan het onder water zijn. Ook hondjes vind ze een beetje eng, maar ook daar zorgen we ervoor dat ze er wel mee in aanraking blijft komen. Ik geef haar de aandacht die ze nodig heeft als ze bang is en klets dan met haar. En soms durft ze ineens een beetje meer.

Zo was ze ook heel bang voor de auto’s die langs ons huis reden, gewoon als we binnen zitten of in de tuin zijn. Dat heeft ze niet meer. En zo gaat het ook bij mij. Ik vind het dus nog steeds best wel spannend om dit verhaal te delen, maar ik doe het wel. Vooral omdat ik weet dat er mensen zijn die er wat aan hebben. Ik doe het niet voor mezelf, maar omdat ik voel dat het goed is. Dat is namelijk het gevoel onder de angst. Ik vind het eng, maar het vlammetje eronder zegt ja!

Leren voelen

Dit zijn zomaar een paar angsten, maar we hebben er tegenwoordig heel veel. Heel veel mensen zijn bang om ziek te worden, van COVID-19 bijvoorbeeld. Die angst heb ik niet, maar ik begrijp het mechanisme wel heel goed. Doordat de angst je verlamt, weet je niet meer wat je moet geloven of doen. Het antwoord is voelen. Blijf bij jezelf, kijk naar de angst, geef jezelf een knuffel en zeg lieve woorden tegen jezelf. Doe dit niet één keer, maar iedere dag.

Wil jij leren voelen? Leren omgaan met je angst? Ik heb een online training voor je die je precies deze dingen leert. Het leert je om je eigen emotie manager te zijn. Meld je nu aan.

Wil je meer weten over mijn proces? Volg me op social media. InstagramFacebook of Youtube.

Recommended Posts

Leave a Comment