Mijn verhaal over corona

 In Blog

Wat kan er in 6 maanden tijd veel veranderen! Mijn leven staat op zijn kop. Net als bij heel veel anderen. Dit is mijn verhaal over corona.

In maart had ik last van een (milde) depressie. We zaten in de Lock down en ik moest thuis gaan werken voor de huiswerkbegeleiding waar ik toen werkte. Daarnaast gingen de gastouders dicht, waardoor Sarah ook thuis kwam te zitten. Martijn kon gewoon door blijven werken en hoefde niet thuis te werken. Ik stond er dus alleen voor overdag en dat voelde voor mij enorm zwaar!

Gelukkig kon Martijn regelmatig eerder stoppen met werken, waardoor hij mijn last kon verlichten. En wat ik nu achteraf weet is dat ik gewoon erg slecht om kan gaan met dit soort plotselinge grote veranderingen. Daarnaast had ik het niet naar mijn zin op mijn werk en maakte dit het nog veel lastiger. Ik had er nu helemaal geen puf meer voor.

Plichtsgetrouw als ik ben, heb ik toch mijn best gedaan er het beste van te maken. Maar de depressie trok aan mij. Ik zag het allemaal niet meer zitten. Het werk kon me gestolen worden. Ik wilde er gewoon voor Sarah zijn en niet mijn aandacht hoeven delen.

Hulp

Toen heb ik om hulp gevraagd bij één van de gastouders. En vanaf april kon Sarah daar een paar keer terecht. Dat luchtte al enorm op voor mij. Ik kon die dagen werken zonder afgeleid te worden door Sarah en ik kon ook nog wat rust nemen. Dat deed me goed.

Ondertussen was ik ook aangesloten bij een Facebook groep van de hypnotherapeut waar ik in 2019 een cursus bij volgde. Het was een Facebook groep die voor mij hele nieuwe onderwerpen bloot legde. Ik zag er filmpjes en teksten die ik nog nooit eerder had gezien. Het was informatie die me tegelijkertijd intrigeerde en boos maakte. Enerzijds omdat ik dacht dat het allemaal onzin was en anderzijds omdat ik het gewoon hele verschrikkelijke dingen waren.

Het was een enorm gevoelige periode door de situatie die ik hiervoor schreef en door de lock down die ook voor mij heel spannend was. Ik was niet meteen bang voor corona, maar vond het enorm eng wat er allemaal gebeurde. Eigenlijk gevraagd worden zoveel mogelijk thuis te blijven, terwijl Martijn en anderen gewoon wel mochten werken. Martijn had opritgesprekken met zijn familie en ik zag eigenlijk helemaal niemand. Wel wandelde ik af en toe, maar ik kon er maar moeilijk mee omgaan. Regels die werden opgelegd en die niet nageleefd werden, omdat ze vrijwel onmogelijk waren. En zo ontzettend veel onduidelijkheid. Wat een helse tijd!

Bijzondere dingen

Toch denk ik daar nu anders over. Want door deze tijd zijn er verschillende dingen gebeurt: mijn training NLP werd tot 2 keer toe naar achter geschoven, ik besloot te stoppen met de coaching die ik volgde, ik raakte mijn baan kwijt en ik raakte verslaafd aan de Facebook groep waar ik het net over had. En hierdoor zijn er dingen in gang gezet die ik zwaar vond, maar ook goede dingen.

Doordat mijn coaching stopte en NLP naar achter schoof, heb ik 4 maanden geen hulp gehad en daardoor ben ik zelf aan de slag gegaan met de technieken die ik al kende. Want naast de verslaving aan de Facebook groep, ben ik ook verslaafd aan persoonlijke ontwikkelcursussen. Ik heb altijd wel een coach, psycholoog of groep waar ik naartoe ga voor mijn eigen ontwikkeling. Het is nooit goed genoeg en nooit af. En nu werd ik gedwongen om het zelf te gaan doen.

Ik merk dat ik er enorm door ben gegroeid. Doordat ik nu veel beter weet wat ik zelf kan doen als er iets aan de hand is. Die depressie bijvoorbeeld, heeft best kort geduurd. In maart was hij het hevigst, maar in juni, toen ik te horen kreeg dat mijn baan zou stoppen, kwam de opluchting. Mijn werk zat me dus enorm in de weg. Dankzij corona, ben ik mijn baan dus kwijt geraakt, en hoe gek dit ook klinkt: ik ben er dankbaar voor. Want anders was ik door blijven gaan, omdat ik zo plichtsgetrouw ben. Ook als mijn hart al heel hard tegen me roept dat ik beter kan stoppen. De angst om niet genoeg geld te hebben speelt hierbij ook een enorm grote rol. Het is nooit genoeg.

Verslaving

En dan is daar ook nog mijn verslaving aan de Facebook groep. Ik noem het zo, omdat het ook echt zo voelt. Iedere keer als er iets gedeeld werd in de groep, keek ik ernaar. Ik ging zelfs vanuit mezelf kijken of er al iets nieuws gepost was. Alle filmpjes bekeek ik en alle teksten las ik. Ik begreep er niet altijd wat van, maar het intrigeerde me enorm. Ook sprak ik erover met Martijn, maar die vond het allemaal maar niks. Wat een onzin!

Ook voor mij voelde het allemaal nog zo raar, dat ik het grootste deel ook niet geloofde. Dat kon toch allemaal niet waar zijn? Bill Gates die een grote rol speelt bij corona, Obama en Clinton slechte mensen en wat was er eigenlijk allemaal aan de hand in ons land? Doordat ik de groep ben in gegaan, omdat de coach die ik hoog heb staan hier veel in deelde, ging ik wel op onderzoek uit. Maar wat nu als het wel waar is? Ik geloofde het dus niet meteen, klakkeloos, maar ik werd enorm nieuwsgierig. En de belangrijkste vraag die ik mezelf stelde, is nog steeds niet beantwoord: waarom worden filmpjes en berichten verwijdert van mensen die een andere mening hebben of een ander verhaal vertellen? Waar is de vrijheid van meningsuiting?

Ik ging wel meer geloven dan ik eerst deed. Ik vond het allemaal erg vreemd hoe er met deze dingen om werd gegaan. Het voelde niet goed. Maar er waren ook genoeg onderwerpen die er ook bij mij niet in konden. Waarom is dat dan niet in het nieuws? Maar als dat allemaal waar is, dan is de wereld helemaal anders dan wat ik nu weet, dat lijkt me sterk! Ik zei ook nog tegen Martijn dat ik bepaalde dingen echt niet geloofde.

Dat voelde goed

Er was 1 Amerikaanse vrouw die regelmatig voorbij kwam in de groep. Ze deelt video’s en vertelt er over zaken die voor mij helemaal nieuw zijn. Mijn mond viel open en ik begreep heel veel niet, maar ik werd wel heel erg blij van haar. Ze zorgde voor geruststelling. Midden in de angst voor corona (die vooral bij anderen was) en midden in mijn eigen angst om dingen te gaan geloven die wel eens mijn hele wereld op zijn kop zouden zetten, kwam er een opluchting. Zo kan je er ook naar kijken.

Haar bleef ik vaker bekijken. Ze gaf me een goed gevoel. Maar de grootste verandering kwam bij mij toen ik naar een Canadese man ging luisteren en kijken. Ook hij maakt video’s waarin hij verteld over zaken waar ik nog zo goed als niets vanaf wist. En hij vertelde dingen die ik echt niet kon geloven! Mijn wereldbeeld zou ik helemaal opnieuw moeten gaan vormen. Of toch niet?

Wat is dat een eng proces! Hebben ze gelijk of toch niet? Moet ik ze geloven of moet ik er zelf achter komen? Of is het nieuws toch de enige bron van waarheid? Wat is de echte waarheid? Dit zijn enorm moeilijke vragen! Ze hebben me alle kanten opgeslingerd. Maar 1 ding wist ik wel: het nieuws volgde ik al langere tijd veel minder. Ik keek alleen nog maar als Martijn keek. Waarom? Omdat het me enorm slecht deed voelen. En wat heb ik aan al dat negatieve nieuws? Wat heb ik er echt aan in mijn eigen leven? Het riep bij mij alleen angst op.

Negativiteit

Angst voor aanslagen, vliegtuigrampen, bepaalde landen, enz. En nu is er de angst voor corona of COVID-19. Ik ken al enorm veel mensen die bang zijn om ziek te worden. Denk hierbij aan kanker of hart- en vaatziekten. Maar daar kunnen we niets aan doen. Toch? En nu kunnen we er wel iets aan doen. Dat wordt tenminste gezegd.

Wat moet je geloven? Dat is een heel erg eng besluit.

Mensen die het nieuws geloven en de persconferenties op de voet volgen en alle maatregelen dus ook netjes opvolgen of misschien zelfs nog een stap verder gaan, die worden schapen genoemd. Niet door mij, maar door de mensen van het andere kamp. Het kamp van de complot gekkies. Mensen die geloven dat er meer aan de hand is, die achterdochtig zijn en allerlei vragen stellen, waarvan filmpjes en posts verwijderd worden omdat ze niet waar zouden zijn. Dat is geen vrijheid van meningsuiting.

Ik vind het absurd dat er zulke oneerbiedige namen verzonnen zijn voor deze 2 kampen. Het is onaardig vanuit beide groepen. En waar is het stukje menselijkheid?

Zoals ik het nu zie, was ik een schaap, voor de corona crisis startte in maart. Ik keek geen of weinig nieuws, maar van complotten had ik nog weinig gehoord. Behalve dan een keer een blauwe maandag over 9/11. Maar nu zou ik mezelf meer toebedelen bij de tweede groep. Al vind ik de naam complot gekkie niet helemaal terecht.

Proces

Ik zie het als een enorm interessant proces. De eerste keren dat je ‘rare’ filmpjes ziet en dingen hoort die echt niet kunnen in jouw wereld, zijn super magisch. Ik dacht alleen maar: nee dat kan niet, nee dat is niet waar, wat een onzin! Maar er kwam een klein stemmetje tussendoor die zei: maar wat nu als…?

Mensen die nu dus nog het nieuws volgen en maatregelen opvolgen, zijn dus wat mij betreft geen schapen, maar mensen die gewoon hun leven leiden. Ze weten niet beter. Net als ik. En als er dan allerlei mensen gaan roepen dat er ook andere geluiden zijn, geloof ik dat je dat niet wilt horen. Het kan namelijk niet waar zijn! Toch?

Inmiddels zitten we in oktober en dus 7 maanden verder. Martijn volgt inmiddels ook wat andere geluiden. Maurice de Hond en Tisjeboy Jay zijn favoriet bij hem. We zitten nog niet op één lijn en misschien komt dat ook niet, maar weet je wat ik dus fantastisch vind? Dat ook hij op onderzoek is gegaan en vragen is gaan stellen. Ook bij hem klopte er iets niet. Het voelde niet goed.

Ik wil niemand overhalen en het maakt me niet uit wat je mening is. Want wat ik inmiddels geleerd heb van deze corona crisis, is dat deze crisis mij veel meer gebracht heeft dan ik ooit had kunnen denken. Ik heb een rotsvast vertrouwen dat het allemaal goed komt. Er komt eerst nog een hele pittige tijd aan, maar erna schijnt de zon. Dat weet ik zeker. Ik weet ook zeker dat we niet ons hele leven gaan leven met corona, 1,5 meter, mondkapjes en thuis werken. Er komt een mooiere tijd aan. En zonder corona, had ik dit nooit gelooft.

Mijn droom

Als we nu eens weer echt naar elkaar luisteren. 2 kampen met ieder hun verhaal. En misschien zijn er nog wel veel meer kampen. We zijn namelijk allemaal nodig voor de echte verandering. De verandering die ervoor gaat zorgen dat we weer echt leven in vrede, in gezondheid en liefde, met vergeving en dankbaarheid, met moed en acceptatie. Een prachtige aarde die ons eten geeft en ons weer dichtbij onze echte natuur brengt.

Mijn droom is dat we weer echt gaan samenleven. In een gemeenschap waarin we ieder onze unieke zelf kunnen zijn. De één zorgt voor het eten, de ander voor het onderwijs en weer een ander voor de zorg. Sommige mensen bouwen, anderen schilderen en iedereen doet wat past. Het is dan niet je werk, maar wie je werkelijk bent. Je gaat niet zoveel dagen in de week naar je werk, maar je werkt in je gemeenschap. Het leven is je werk.

Misschien lijkt het vergezocht of onmogelijk, maar wie niet durft te dromen komt niet verder in het leven. En zou het niet fantastisch zijn als we weer echt met elkaar leven? Zonder telefoon die de verbinding doorbreekt, zonder stressvolle baan en geldproblemen, met tijd voor de mensen om je heen en met rust en ontspanning.

Belangrijk

Niemand heeft het nog over zijn werk op zijn sterfbed. We hebben het dan over de mensen die belangrijk voor ons waren. Laat ze nu belangrijk zijn. Welke mening ze ook hebben.

De corona crisis is voor mij één grote les geweest. En nog steeds! Het is heftig en mooi tegelijk. Ik heb er verbinding gevoeld, maar ook juist afstand. En dat is het leven.

Mijn grote les uit deze tijd is dat ik mag gaan geloven wat mijn hart me ingeeft. Dat ik echt niet alles kan oplossen met mijn hoofd. Dat er moed voor nodig is om nieuwe wegen te bewandelen en persoonlijke zaken te delen, maar dat het me precies geeft waar ik al jaren naar op zoek ben: echte verbinding en geluk.

Corona is back to basic. Terug naar de natuur. Waar we onze verbinding mee zijn kwijtgeraakt, waardoor we de aarde, ons eigen lijf en onze relaties mee stuk maken. En ik heb er genoeg van.

Mijn verhaal over corona

Om deze crisis samen te boven te komen, mogen we gaan samenwerken. Mensen met andere meningen mogen we liefhebben en respecteren. Oordelen die we hebben, mogen we zien bij onszelf en vervolgens met alle liefde onszelf vergeven (we doen het immers allemaal). We mogen naar elkaar luisteren, zonder woorden. En als het allemaal even niet lukt, mogen we erop vertrouwen dat ook die tijd weer voorbij gaat. Na regen komt zonneschijn. Leer niet de regen te vermijden, maar te dansen in de regen. Zonder regen namelijk geen bloemen. Zonder corona geen nieuwe fase die ons heel veel gaat brengen!

Dit is mijn verhaal over corona. Wil jij jouw verhaal delen?

P.S.: Ik ben op zoek naar 3 proefpersonen om NLP op te oefenen. Voel jij je geroepen? Je krijgt 6 gesprekken met mij over een onderwerp naar keuze. Dit doe ik om ervaring op te doen en te oefenen. Deze 3 personen krijgen dit gratis. Anders kost het dit.

Wil je meer weten over de Facebook groep? Check deze link.

Recommended Posts

Leave a Comment